Dziupla

… a ja jak zwykle jestem w ariergardzie postępu. :-D

Wrzuciłem link do przedostatniej notki na forum, gdzie zwykle pisuję. I dopiero dziś się zorientowałem, że zamiast ją opublikować, wrzuciłem przez przeoczenie do poczekalni. Ale nikt nie zwrócił uwagi - najwyraźniej nikt stamtąd tu nie zagląda… :-P

Przez ostatni miesiąc (ha, dokładnie dziś minął miesiąc, odkąd pracuję!) codziennie rano w drodze do stacji metra przechodziłem obok metalowych drabinek. W zasadzie to nie drabinek - mam na myśli trójwymiarową kratę z prostopadłych stalowych prętów, rozstawionych co jakieś 60-70 cm, wysokości może dwóch metrów, szerokości koło trzech. Stało to na wyasfaltowanym placyku, pomalowane na różowo. Po prostu takie metalowe ustrojstwo do zabaw dziecięcych.

Jako dzieciak strasznie żałowałem, ze nie ma czegoś takiego na moim podwórku. Bo doskonale można się było po czymś takim wspinać, przy pomocy paru koców zbudować domek, bawić w sowę czy znaleźć dziesiątki innych zastosowań. Ale szczególnie do zabawy w sowę takie urządzenie byłoby idealne. I jednocześnie odporne na wandali - nie to, co drewniane domki, które wytrzymały może z pół roku, karuzele z wiecznie obłamanymi siedzeniami czy huśtawki na łańcuchach, które rano okazywały się zawiązane na supeł czy owinięte wokół górnej belki…

Od miesiąca planowałem zrobić zdjęcie i opisać to urządzenie - pozostałość z czasów, gdy mieszkający dokoła emeryci byli młodymi rodzicami. Niestety - wczoraj rano zobaczyłem tylko równo z ziemią przycięte kawałki prętów. Stąd ta notka - zamiast innej, nienapisanej.

W czwartek popsuła mi się komórka. Od tego czasu bezskutecznie szukam karty gwarancyjnej, serwisu, innego telefonu do pożyczenia na trochę i miejsca, gdzie zdejmują simlocki ze starych telefonów Sony (”panie, żeby to zdjąć, to musiałbym na nowo Windows 98 zainstalować!”). I tak funkcjonując któryś kolejny dzień bez telefonu stwierdziłem, że życie bez telefonu jest dużo prostsze.

Nie muszę się przejmować, czy go wziąłem, czy jest naładowany, czy jest bezpiecznie schowany w kieszeni, czy mi nie wypadł przy jakiejś okazji. Nie muszę się również stresować różnymi duperelami, które od czasu do czasu ktoś próbuje na mnie zrzucić.

Rewolucja, normalnie. Zupełnie jak kiedyś, gdy odkryłem, że dużo wygodniej jest żyć bez przejmowania się zegarkami… ;-)))